tag:blogger.com,1999:blog-13256788027595107262011-07-29T07:29:38.278+05:30അപരവൃത്താന്തം....ഇവിടെ ഇതാ ഇതൊക്കെ നടക്കുന്നു....ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-65710534519956352582010-08-02T00:30:00.002+05:302010-08-02T00:41:50.690+05:30ഒരു മുറൈ വന്ത്അമ്പലപ്പറമ്പില് ചായയടിച്ചു മടുത്ത നായര്ക്ക് മദിരാശിയില് പാരിസ് കോര്ണറിലെ 'പോറ്റീസ് ടീ ഷാപ്'ല് നിന്നും ഒരു ഓഫര് ലെറ്റര്. ഈ മട്ടിലാണ് ലീഡ്സ് എന്ന 'ചീള്' പട്ടണത്തില് അല്ലറ ചില്ലറ തരികിട പണികളുമായി മുന്നോട്ടു പോയിരുന്ന എനിക്ക് ലണ്ടനില് നിന്ന് ഒരു ജോലി വാഗ്ദാനം വന്നത്. നായര്ക്ക് സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണ് കാണാതെയായി.<br /><br />പക്ഷെ ഒരു ചിന്ന 'പ്രച്നൈ'. ലണ്ടനില് എവിടെ താമസിക്കും? തല്ക്കാലത്തേക്ക് ഒരു സ്ഥലം പെട്ടെന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചേ പറ്റൂ എന്നതു കൊണ്ട് ലണ്ടന് ഭൂപടത്തില് മാത്രം കണ്ടു പരിചയമുള്ള 'ഓസ്റ്റര്ലി' എന്ന സ്ഥലത്ത് ഞാനൊരു റൂം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു. സ്വന്തമായി കുളിമുറി, ഫ്രിഡ്ജ്, ടിവി - ദിവസ വാടക ഇത്തിരി കൂടുതലാണെങ്കിലും പ്രാതല് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ആനന്ദലബ്ധിക്കിനി എന്ത് വേണം?<br /><br />പിറ്റേന്ന് മുതല് കണ്ണില് കണ്ടവരോടൊക്കെ തന്റെ ചായയുടെ മഹത്വം എളിമയോടെ വിളമ്പി ഒരു തിങ്കളാഴ്ച നായര് ലണ്ടനില് എത്തി. രാവിലെ നേരെ പോയത് ഓഫീസിലേക്ക്. വൈകുന്നേരം ഇത്തിരി നേരത്തെ ഇറങ്ങി, ഒരു മണിക്കൂര് നേരത്തെ തീ(യില്ലാ)വണ്ടി യാത്രക്ക് ശേഷം ഓസ്റ്റര്ലി എത്തി. ഒരു ചെറിയ സ്റ്റേഷന്, പുറത്തിറങ്ങിയാല് മുമ്പില് ഒരു ഹൈവേ. മാപ്പില് കണ്ട ദിശയില് വെച്ച്പിടിച്ചു ഒരു മുപ്പത് മിനിട്ടോളം നടന്നാണ് 'ബ്രിഡ്ജ് ഹൌസ്' എന്ന എന്റെ താമസസ്ഥലത്ത് എത്തിയത്. എന്നും ഇങ്ങനെ അര മണിക്കൂര് നടക്കേണം എന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോള് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yTOvvwcmzjI/TFXG3shshFI/AAAAAAAACOU/iX4ogoSKoAE/s1600/BridgeHouse.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_yTOvvwcmzjI/TFXG3shshFI/AAAAAAAACOU/iX4ogoSKoAE/s320/BridgeHouse.jpg" /></a></div><br /><br />പെട്ടിയും ലാപ്ടോപ്പും റൂമില് വെച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ബ്രിഡ്ജ് ഹൗസിന്റെ ഒരു കിടപ്പുവശം പിടികിട്ടിയത്. എന്റെ റൂമിന്റെ പിറകില് ഒഴിഞ്ഞ ഒരു പറമ്പ്. പറമ്പിനപ്പുറം കുറ്റിക്കാടുകള് മാത്രം. അതിനപ്പുറം വീടുകളൊന്നും ഉള്ള ഒരു ലക്ഷണവും കണ്ടില്ല. ഇതിന്റെ അപ്പുറം ഫ്രാന്സോ നെതര്ലാന്ത്സോ ആവും എന്ന് കരുതി ചോദിച്ചപ്പോള് അറ്റന്റെര് ഗുജറാത്തി പയ്യന് എന്റെ അറിവില്ലായ്മയെ പരസ്യമായി ചോദ്യം ചെയ്തു. <br />"ഭാഗം ഭാഗ്" എന്ന ഹിന്ദി സിനിമ കണ്ടിട്ടില്ലേ?"<br />"ഇല്ല. പക്ഷെ അക്ഷയ് കുമാര്.."<br />"അതെ അതെ. അതിലുള്ള വീടാണിത്."<br />"ഓഹോ..". രക്ഷപ്പെട്ടു. ബംഗ്ലൂര് ടൈംസ് വായിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്കുണ്ടായ ഒരേ ഒരു നേട്ടം.<br /><br />രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം സുന്ദരമായി മുന്നോട്ടു പോയി. എന്നും ഒരു മണിക്കൂര് നടക്കുന്നത് കൊണ്ട് എന്റെ ആരോഗ്യവും ഒന്ന് നന്നായി എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.<br /><br />ഒരു ദിവസം രാത്രി കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വരാതായപ്പോള് ഞാന് ടിവി ഒന്ന് വെച്ച് നോക്കി. ഇവിടുത്തെ പോലീസുകാര് കള്ളന്മാരെയും കൊലപാതകികളെയും ഓടിച്ചിട്ട് പിടിക്കുന്നത് കാണിക്കുന്ന ഒരു പരിപാടി. അത് കൊള്ളാം. നമ്മുടെ നാട്ടിലെന്താ ഇത് പോലെ ഒരു പരിപാടി ഇല്ലാത്തത് എന്ന് ഞാന് മനസ്സില് കരുതി. രഞ്ജിനി ഹരിദാസിന് തന്നെ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം. എന്തായാലും അപ്പുറത്തെ റൂമിലുള്ളവര്ക്ക് ശല്യം വേണ്ടെന്നു കരുതി ഞാന് ടിവിയുടെ ശബ്ദം പറ്റെ കുറച്ചു. അല്ലെങ്കിലും വന്നു വന്നു ഇപ്പോള് 'സ്റ്റാര് സിങ്ങര്' നു പോലും ശബ്ദം വേണമെന്നില്ല എനിക്ക്.<br /><br />ഒരു രണ്ടു മിനിറ്റായിക്കാണും. ഒരു നേര്ത്ത ശബ്ദം "ജിലും...ജിലും...ജിലും...ജിലും.."<br />ടിവിയില് നിന്നല്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കാന് ഞാന് അതിന്റെ ശബ്ദം ഓഫ് ചെയ്തു...രണ്ടു മിനിറ്റ് നേരത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം അതാ വീണ്ടും "ജിലും ജിലും..ജിലും ജിലും."<br />ഭൂത പ്രേതങ്ങളില് ഒന്നും വിശ്വാസം അത്ര ഇല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് ലാലേട്ടനെയും, നാഗവല്ലിയെയും സൈക്കോസിസിനെയും ഒക്കെ ഓര്മ വന്നു. ഞാന് വാതില് പതുക്കെ തുറന്നു നോക്കി. വരാന്ത കാലി. <br /><br />തിരിച്ചു വന്നു ജനല് രണ്ടും അടച്ചു എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി, ടിവിയുടെ ശബ്ദം ഇത്തിരി കൂട്ടി വെച്ച്, 'അര്ജുനന് ഫല്ഗുനന്' അറിയാവുന്നിടത്തോളം ചൊല്ലി ഞാന് കിടന്നുറങ്ങി.<br /><br />പിറ്റേന്ന് രാത്രിയും ഇത് ആവര്ത്തിച്ചപ്പോള് എന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി. ഇനി ഞാന് കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില് ഇന്നാട്ടിലെ പഴയ വല്ല രാജാവും ആയിരുന്നോ? വല്ല നാഗവല്ലിയെയും അറിയാതെ ദ്രോഹിച്ചോ? ഇന്ന്ദുര്ഗാഷ്ടമിയെങ്ങാനും ആണോ? നാളെ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പയ്യനോട് ചോദിച്ചിട്ട് തന്നെ കാര്യം. അന്നും ടിവിയുടെ ശബ്ദം കൂട്ടി വെച്ച് ഞാന് ഉറങ്ങി.<br /><br />പിറ്റേന്ന് ഓഫിസിലിരുന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോള് വീട് മാറുന്നതാണ് ബുദ്ധി എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. പിടിച്ച പിടിക്ക് ഒരു ഹോട്ടലില് മുറിയും തരപ്പെടുത്തി. അന്ന് വൈകുന്നേരം റൂമിലെത്തി പയ്യനെ തിരക്കി ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് അതാ അദ്നാന് സാമിയുടെ ഫോട്ടോകോപ്പി പോലെ ഒരാള്. <br />പയ്യന്സ് പരിചയപ്പെടുത്തി.. "ഇത് മുതലാളി." <br />ഇല്ലാത്ത കഴുത്ത് തിരിച്ചു മുതലാളി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. 'ഹലോ'.<br />'ഞാന് നാളെക്കഴിഞ്ഞു സ്ഥലം വിടുകയാണ്.' <br />'അത് ശരി. ഇവിടം വിട്ടു പോകുകയാണോ?' മുതലാളിയുടെ മുഖത്ത് ഷോപ്പിങ്ങിന് പോകേണ്ട എന്ന് കേട്ട നാഗവല്ലിയുടെ ഭാവം. സംസാരത്തിന് ഒരു 'വിടമാട്ടെന്' സ്വരം. <br />'അല്ല. ഞാനൊരു ഹോട്ടലില്..' എന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയോ ആവോ<br />'അതെന്തിന്. വാടകയുടെ പ്രശ്നമാണോ? ഞാന് കുറച്ചു തരാം. അവിടെ എത്രയാണ് വാടക?'<br />ഇത് എന്റെ 'രത്തത്തെ' നാഗവല്ലിക്ക് കുടിക്കാന് ഉള്ള അടവ് തന്നെ. പിന്നെ എന്ത് നുണയാണ് ഞാന് പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്ക് ഓര്മയില്ല.<br /><br />അന്ന് രാത്രി കിടക്കുമ്പോള് വാതിലും ജനലും ശരിക്ക് അടക്കാനും ടിവി വെക്കാനും ഞാന് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നതേയില്ല. ഇടക്ക് ഞാന് ടിവിയുടെ ശബ്ദം ഒന്ന് കുറച്ചു നോക്കി.. 'ജിലും ജിലും.. ജിലും ജിലും...' എന്റെ ഉള്ളൊന്നു കിടുത്തു. ഞാന് ടിവിയുടെ ശബ്ദം കൂട്ടി വെച്ചു. അല്പ നേരം കഴിഞ്ഞു ശബ്ദം കുറച്ചപ്പോള് അതാ വീണ്ടും 'ജിലും ജിലും..'<br />ഇന്ന് ദുര്ഗാഷ്ടമി തന്നെ. ഈ സ്ഥലം കാണിച്ചു തന്ന വെബ് സൈറ്റിനെ മനസ്സാല് ശപിച്ചു, തലവഴി തലയിണയിട്ട് ഞാന് കിടന്നുറങ്ങി.<br /><br />പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വിജയശ്രീലാളിതനായി ഞാന് പയ്യന്സിന്റെ മുന്നില് ചെന്ന് നിന്നു. ബാക്കി കൊടുക്കാനുള്ള കാശു കൊടുക്കുന്നതിനിടയില് എന്റെ തൊട്ടു പിന്നില് നിന്നും അതാ ആ ശബ്ദം വീണ്ടും. 'ജിലും.. ജിലും ..' എന്റെ ശ്വാസം നിന്ന് പോയി. തൊട്ടു പിന്നാലെ തബലയും സിത്താറും വായിക്കുന്ന സ്വരം. പിന്നില് 'രാമനാഥനെ' പ്രതീക്ഷിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് അതാ മേശപ്പുറത്ത് പയ്യന്സിന്റെ മൊബൈല് ചിലക്കുന്നു. തട്ട് പൊളിപ്പന് ഗുജറാത്തി റിംഗ് ടോണ്.<br /><br />'സാര് രാത്രി ടിവി ഓഫാക്കാന് മറക്കും അല്ലെ.' പയ്യന്സ് നിഷ്കളങ്കമായി ചോദിച്ചു.<br />'അതെ.' ഒരു ഇളിഭ്യച്ചിരി ചിരിച്ചു ഞാന് പറഞ്ഞു. <br />'മണിച്ചിത്രത്താഴിന്' ഗുജറാത്തിയില് റീമേയ്ക്ക് ഉണ്ടോ ആവോ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-6571053451995635258?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-645137667848665012010-04-12T02:54:00.002+05:302010-04-12T03:16:13.676+05:30ജേക്കബിന്റെ വീട്സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് ഉള്ള ഒരു ജോലി നോക്കിയിരുന്നു വടി പിടിക്കുമോ എന്ന് സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഒരു വാഗ്ദാനവുമായി ടാറ്റായുടെ വരവ്. ഉടമ്പടി ഒക്കെ ഒപ്പിട്ടു കഴിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള് ജോലിക്ക് കേറാന് ഇനി നാലേ നാല് ദിവസം ബാക്കി. അതും പ്രീമിയര് ലീഗ് കാണുമ്പോള് ടിവിയില് കണ്ടു മാത്രം പരിചയമുള്ള ലീഡ്സ് എന്ന പട്ടണത്തില്. പത്തു നൂറ്റി ഇരുപതു മൈല് അകലെയുള്ള അവിടെ പോയി എവിടെ തല ചായ്ക്കും എന്നതായി അടുത്ത ചിന്ത. പോയേ പറ്റൂ.<br /><br />വ്യാഴാഴ്ച ഇന്റര്നെറ്റ് മുഴുവന് പരതി നാല് വീട് കണ്ടു വെച്ചു. വാടക ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ വീടിന്റെ മുതലാളിച്ചി സൂസിയേ തന്നെ ആദ്യം ഫോണില് വിളിച്ചു. <br /><br />"ഞാനിപ്പോള് ലണ്ടനില് ആണ്. താങ്കള്ക്ക് ജേക്കബിനെയോ 'ഹു'വിനെ യോ ഫോണില് വിളിച്ചാല് വീട് പോയി കാണാം." എന്നായി സൂസി. "'ഹു' ഹു?" എന്ന് ആങ്കലേയത്തില് ഞാന്. "രണ്ടു പേരും ഇപ്പോഴവിടെ ഉള്ള വാടകക്കാര് ആണ്. ജേക്കബ് ജോലി ചെയ്യുന്നു. ഹു ലീഡ്സ് സര്വകലാശാലയില് വിദ്യാര്ഥിയും. ഫോണ് നമ്പറുകള് ഞാന് അയച്ചു തരാം."<br /><br />നമ്പര് കിട്ടിയപ്പോള് ഉടനെതന്നെ ഞാന് 'ഹു'വിനെ വിളിച്ചു. പകല് സമയത്ത് അവരേ ഫോണ് എടുക്കു എന്നതായിരുന്നു എന്റെ യുക്തി. 'ഹു'വിനു എന്റെ യുക്തിയെപ്പറ്റി അറിവില്ലാത്തതിനാലാവണ, ആരും ഫോണ് എടുത്തില്ല. ജേക്കബിനെ വിളിച്ചപ്പോള് ഉടനെ തന്നെ കിട്ടുകയും ചെയ്തു. ഞാനാരാണെന്നു പറഞ്ഞു എന്റെ ആവശ്യം അറിയിച്ചപ്പോള് ജേക്കബിന്റെ മറുപടി ഞാന് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായിരുന്നു.<br /><br />"താങ്കള്ക്ക് പറ്റിയ സ്ഥലമല്ല ഇത്. ഇവിടെ താമസിക്കുന്നവരുടെ കള്ളുകുടിയും ബഹളവും താങ്കളെപ്പോലുള്ള 'പ്രൊഫെഷണല്' ആളുകള്ക്ക് പറ്റില്ല. വിദ്യാര്ഥികളുടെ രീതികള് താങ്കള്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാവും"<br /><br />ആ സ്വരത്തില് ഇത്തിരി ദേഷ്യം കൂടി ഉണ്ടെന്നു തോന്നിയപ്പോള്, എന്റെ മനസ്സില് ജേക്കബിന്റെ ചിത്രം ഇത്തിരികൂടി വ്യക്തമായി. സഹമുറിയന്മാരെക്കൊണ്ട് ഗതി കേട്ട ഒരു 'പ്രൊഫെഷണല്'. 'ഹു' എന്ന തന്തോന്നിയുടെ വേലത്തരങ്ങള് സഹിച്ച് കഴിയുന്ന ഒരു പാവം ലീഡ്സ് പൌരന്. ഒരു സഹജീവിക്കു തന്റെ ഗതി വരരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന, നന്മ നിറഞ്ഞ, ഒരാള്. 'ഹു'വിനെ വിളിച്ചപ്പോള് കിട്ടാഞ്ഞത് നന്നായി എന്ന് മനസ്സില് കരുതി.<br /><br />എങ്കിലും, ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളില് ഒരു വീട് കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള ബദ്ധപ്പാടോര്ത്തു ഞാന് ചോദിച്ചു.."അവര് നമ്മുടെ നേരെ എന്തെകിലും?".<br />"ഏയ് ഇല്ല. കള്ളുകുടിയും ബഹളവും ഉണ്ടെന്നു മാത്രം. അതും വാരാന്ത്യങ്ങളില്". ശനിയാഴ്ച രാവിലെ കാണാമെന്ന് ജേക്കബിനോട് പറഞ്ഞു ഉറപ്പിച്ചു ഞാന് ഫോണ് വെച്ചു.<br /><br />ശനിയാഴ്ച രാവിലെ നാഷണല് റെയില്-ന്റെ കഴുത്തറപ്പന് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു ലീഡ്സ്-ലേക്ക് പോകുമ്പോള് മനസ്സില് ഉറപ്പിച്ചു - വീട് കണ്ടു പിടിക്കാന് രണ്ടാമതൊരു വരവില്ല. ഇത്തിരി ബഹളമൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും കുറച്ചു നാളേക്ക് സഹിക്കുക തന്നെ. പിന്നീട് വേറൊന്നു നോക്കാം. ലീഡ്സ്-ല് എത്താന് വൈകിയത് കൊണ്ടു, എത്തിയ ഉടനെ ഒരു ടാക്സി വിളിച്ചു ഞാന് ജേക്കബ് പറഞ്ഞു തന്ന വിലാസത്തില് എത്തി.<br /><br />ടാക്സിയില് നിന്നും ഇറങ്ങിയതും എനിക്ക് ഞാന് വന്നു പെട്ട എടാകൂടത്തിന്റെ ഒരു ഏകദേശരൂപം പിടികിട്ടി. മുറ്റം നിറയെ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഇഷ്ടികകള്.. അങ്ങിങ്ങായി വേസ്റ്റ് ബാഗുകളുടെ അലങ്കാരം.. നടുക്കായി ഓണത്തിന് തൃക്കാക്കരയപ്പനെ വെച്ച പോലെ നനഞ്ഞ വിറകുകളും ചാരവും. "ഭായി.. ഇത് തന്നെ അല്ലെ അഡ്രെസ്സ്?" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള് ഡ്രൈവര് പാകിസ്ഥാനിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു അദ്ഭുത ജീവിയെ കണ്ട ഭാവം.<br /><br />ഞാന് ഫോണില് ജേക്കബിനെ വിളിച്ചു. "എത്തിയോ? ഞാനിതാ വരുന്നു". അപ്പോള് വീട് ഇത് തന്നെ. അടുത്ത അഞ്ചു നിമിഷം ഞാന് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയ അത്രയും, കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധാവസാനത്തില് ദുര്യോധനന് പോലും ചിന്തിച്ചു കാണില്ല. അത്രയും ചിന്തകളുടെ ചുരുക്കം "എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും" എന്നായിരുന്നു. എന്തായാലും വന്നില്ലേ, ഇനി വരുന്നത് വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം . ഒരു 'യുഘം' കഴിഞ്ഞു കാണണം, വീടിന്റെ വാതില് തുറന്നു. <br /><br />കയ്യില് ഒരു പച്ച കോഴിമുട്ടയുമായി സായിപ്പും കാപ്പിരിയുമല്ലാത്ത ഒരു ഇരുപതുകാരന്. ഇരു നിറം. ചകിരി മുടി. നിറഞ്ഞ ചിരി. "ജേക്കബ്?" "അതെ.. വരൂ.. ഗാര്ഡനില് തന്നെ നില്ക്കേണ്ട". ഗാര്ഡന്...പൂന്തോട്ടം! കോമഡിക്കൊരു കുറവുമില്ല. ഞാന് സംശയിച്ചു അകത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ അതാ മറ്റൊരു അവതാരം. തനി കാപ്പിരി, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരം, ചിരി മാത്രം ജേക്കബിന്റെതു പോലെ. "ഞാന് ബ്രയന്. ജേക്കബിന്റെ ചങ്ങാതി". അതെ, ഒരു മരപ്പട്ടിയെ ഞാന് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. "ഇന്നലെ ഞങ്ങള്ക്കൊരു <br />ബാര്ബെക്യു (1) ഉണ്ടായിരുന്നു". ബ്രയന്ന്റെ വക മുറ്റത്ത് കണ്ട തൃക്കാക്കരപ്പന് ഒരു അവതാരിക. ഇനി ഞാന് ഞെട്ടില്ല എന്ന് ഞാന് മനസ്സില് ഉറപ്പിച്ചു.<br /><br />പിന്നീടുള്ള അര മണിക്കൂര് നടന്നത് രാവിലെ ടീവിയില് 'പഞ്ചമുഖി രുദ്രാക്ഷം' വില്ക്കുന്ന അച്ചാച്ചനെ വെല്ലുന്ന തരത്തിലുള്ള അവതരണം ആയിരുന്നു.<br /><br />"വരൂ.. ഞാന് വീട് കാണിച്ചു തരാം"..ഞാന് ജേക്കബിന്റെ പിന്നാലെ അനുസരണയോടെ നടന്നു.<br /><br />"ഇത് അടുക്കള. ഈ പാത്രങ്ങളൊക്കെ ഒന്ന് അടുക്കി വെച്ചാല് താങ്കള്ക്ക് ആവശ്യമുള്ള സ്ഥലം കിട്ടില്ലേ? പാചകം ഒക്കെ എങ്ങനെ?". ഒരു മൂന്നാം കിട ഹോട്ടലിലെ മുഴുവന് പാത്രങ്ങളും കഴുകാതെ നിരത്തി വെച്ച ഒരു കുഞ്ഞു മുറി. "അതേ.. ഒന്നടുക്കി വെച്ചാല് ഒരു പാടു സ്ഥലം കിട്ടും." കാപ്പിരിയുടെ സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ്..<br /><br />"ഞാന് പരസ്യ ബോര്ഡുകള് എഴുതുന്ന ഒരു ചെറിയ ബിസിനസ് നടത്തുന്നു. വരൂ കാണിച്ചു തരാം.". ജേക്കബ് പറഞ്ഞു.<br /><br />"എന്റെ മുറി..?". അതിലും യുക്തിപരമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം എന്റെ മനസ്സില് വന്നില്ല.<br /><br />"അത് കാണാം. മുകളിലാണ്. ഇത് ഇവിടെ ബെയ്സ്മെന്റില് ആണ്. വരൂ.". എന്റെ വീട്ടിലെ നെല്ലറയെക്കാളും ചെറിയ, വെളിച്ചം കേറാത്ത ഒരു കുടുസ്സു മുറി. ഒരാള്ക്ക് കഷ്ടിച്ച് നിന്ന് പടം വരക്കാം. "രണ്ടു പേരുണ്ട് പരസ്യങ്ങള് എഴുതുന്നവര്.." രണ്ടു പേര്ഒക്സിജെന് കുറ്റികളുമായി നിന്ന് ചിത്രം വരക്കുന്നത് ഞാന് മനസ്സില് സങ്കല്പ്പിച്ചു.<br /><br />"ഇത് പിന്നാമ്പുറം..". തലേന്ന് പെയ്ത മഴയിലാകണം, ചെളി നിറഞ്ഞ ഒരു പിന് മുറ്റം.. മുറ്റത്തിന്റെ വക്കത്ത് ഒരു കോഴിക്കൂട്. ചുറ്റും രണ്ടു കോഴികള്. "ഇടക്ക് ഇവിടെ കോഴിമുട്ട ഫ്രീ ആണ്". മുന് വാതില്ക്കല് ഞാന് കാത്തു നിന്ന ആ 'യുഘം' അവന് ആ മുട്ടക്കു വേണ്ടി കാത്തു നിന്നതാകാം. എത്ര ഗ്രാമീണമായ അന്തരീക്ഷം. ഞങ്ങള് തിരിച്ചു നടന്നു.<br /><br />"ഇത് ലിവിംഗ് റൂം". ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്ക്കും, പത്രങ്ങള്ക്കും, ചുമരില് നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന അന്പതോളം മദ്യക്കുപ്പികള്ക്കും ഇടയില് ഒരു സോഫ മാത്രമായിരുന്നു അപ്പറഞ്ഞതിനുള്ള തെളിവ്. അന്പതു കുപ്പിയും ഒരേ ബ്രാന്ഡ്. "ഞങ്ങള് ഈ ബ്രാന്ഡിന്റെ ആരാധകര് ആണ്". സോഫയുടെ അടുത്തു ഒരു സെറ്റ് സ്പീക്കറുകളും ഒരു ഡീ ജെ ഡിസ്കും. "ഞാന് ഈ ബേയില് നിന്ന് വാങ്ങിയതാണ്", ജേക്കബ്.<br /><br />വാരാന്ത്യങ്ങളില് കള്ളുകുടിച്ച് ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് ഊഹിക്കുന്നവര്ക്കു സമ്മാനമില്ല. പാവം 'ഹു'വിനെ ഞാന് സംശയിച്ചു പോയല്ലോ.<br /><br />"വരൂ.. മുകളിലേക്ക് പോകാം.. മുറി കാണാം.". ഇനി സമയം കളയണോ എന്ന് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചെങ്കിലും മര്യാദയുടെ പേരില് ഞാന് ജേക്കബിന്റെ പിന്നാലെ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയില് കയറിയതും അവിടെ ആരോ താമസം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക്തോന്നി. ഞാനത് ചോദിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ ജേക്കബ് പറഞ്ഞു..<br /><br />"ഇത്.. എന്റെ മുറിയാണ്..". "അപ്പോള് എന്റെത്"? എന്ന എന്റെ പഴയ ചോദ്യം ഞാന് ആവര്ത്തിച്ചില്ല. യുക്തികള്ക്ക് ഇനി പ്രസക്തിയില്ല. കിടക്കയുടെ അരികില് ഒരു വലിയ പ്ലോട്ടെര്. ഒരു പിയനോയോളം വരുന്ന, വലിയ ബോര്ഡുകള് പ്രിന്റു ചെയ്യാനുപയോഗിക്കുന്ന ഈ യന്ത്രം ഞാന് ചിത്രങ്ങളിലേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. അതും ഒരു കിടപ്പു മുറിയില് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. നിലത്തും ചുമരിലും ഉള്ള ചവറുകള്ക്കിടയില്, ചുമരില് സുന്ദരിയായ ഒരു മദാമ്മ പെണ്കുട്ടിയുടെ വലിയ ചിത്രം. "സൂസി..എന്റെ ഗേള് ഫ്രണ്ട്. ഈ വീട് അവളുടെയാണ്..". ആ പെണ്കുട്ടിയോടുള്ള എന്റെ സഹതാപം എന്ന വികാരം ഒരു സുനാമിയായി ആ മുറിയിലേക്ക് അലച്ചു കയറി. "ഞാന് ഈ പ്ലോട്ടെര്-ല് പ്രിന്റ് ചെയ്തതാണ്..ഇതും ഞാന് ഈ ബേയില് നിന്ന് വാങ്ങിയതാണ്". <br /><br />"താങ്കള് ഐടി ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? എന്ത് തരം ലാംഗ്വേജ് ആണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്?".. ശരിയായ ഉത്തരം എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നില്ല. മൂന്നാം ക്ലാസ്സില് ബാലന് മാഷ് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഓര്മ വന്നു. "അത്.. സീബല് എന്ന ഒരു പാക്കേജ്..ഇത്തിരി ജാവ..".<br /><br />"കൂള്..ഞാന് പീ എച്ച് പീ പ്രോഗ്രാമിംഗ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പാര്ട്ട് ടൈം ആയി.. എനിക്ക് താങ്കളില് നിന്ന് ഒരു പാടു പഠിക്കാമല്ലോ..". എനിക്ക് കരച്ചില് വന്നു. നൂറ്റി ഇരുപതു മൈല് താണ്ടി ഞാനിവിടെ വന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ഞാന് മറന്നു പോയി.<br /><br />"ഇത് 'ഹു' വിന്റെ മുറി..അവന് മുറിയില് നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാറില്ല.". എന്റെ സങ്കല്പ്പത്തിലെ ഹു എന്ന വിദ്യാര്ഥി ഭീകരനോട് ഞാന് മാപ്പ് പറഞ്ഞു.<br /><br />"ഇത് താങ്കളുടെ മുറി. എന്ത് വാടകയാണ് താങ്കള്ക്ക് തരാനാകുക?" കുറ്റം പറയാനൊക്കില്ല. നിറയെ വെളിച്ചമുള്ള, ഒഴിഞ്ഞ, ശരാശരി വലിപ്പമുള്ള ഒരു മുറി. ഞാന് പതുക്കെ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. ഞാന് എന്ത് പറഞ്ഞാലും അവന് സമ്മതിക്കും <br /><br />എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടു ഞാന് നടപ്പുള്ള ഒരു വാടക പറഞ്ഞു. "ഞാന് ഒന്ന് രണ്ടു വീടുകള് കൂടി കാണുന്നുണ്ട്. ഓഫീസിനടുത്ത്.. എനിക്കീ മുറി വേണമെങ്കില് വൈകുന്നെരത്തിനുള്ളില് ഞാന് തിരിച്ചു വിളിക്കാം". രണ്ടു പേര്ക്കും മര്യാദപൂര്വം ഉപചാരങ്ങള് പറഞ്ഞു ഞാന് മുന് വാതിലിലേക്ക് നടന്നു. <br /><br />വാതിലിനടുത്ത് നിന്ന് ജേക്കബ് ചോദിച്ചു "നടന്നു പോകുകയാണോ? വഴി അറിയാമോ?". <br />"അറിയാം", ഗൂഗിള് മാപ്പില് നിന്നും കിട്ടിയ ധൈര്യത്തില് ഞാന് പറഞ്ഞു. "ഈ വഴി ഇത്തിരി നടന്നാല് ബസ് കിട്ടും".<br />"ഓ..ആ വഴി സാധാരണ ആരും പോകാറില്ല. ഷാഫ്(2) പയ്യന്മാര് ഉള്ള സ്ഥലമാണ്. കത്തിച്ച പടക്കം പോലും എറിയാന് മടിക്കാത്തവരാണ്"<br />ഞാന് തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ഇടി വെട്ടി പാമ്പ് കടിച്ചു നില്ക്കുന്നവനാണ് കത്തിച്ച പടക്കം. "ഒന്ന് പോടേയ്.." എന്ന് മനസ്സില് പറഞ്ഞു ഞാന് പറഞ്ഞു "ബൈ". <br /><br />ജാക്കറ്റ്ന്റെ ഹുഡ് കൊണ്ടു തല മൂടി ഞാന് മഴയിലേക്കിറങ്ങി നടന്നു. നടത്തതിനിടയില് ഞാന് ജേക്കബിന്റെ നമ്പര് ഫോണില് നിന്നും ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു.<br /><br />(1)ബാര്ബെക്യു: സാധാരണ വേനല്ക്കാലത് സായിപ്പന്മാര് മുറ്റത്ത് ഇറച്ചി വറുക്കുന്ന കലാ പരിപാടി. ജേക്കബിനും കൂട്ടര്ക്കും മഴയത്തും ആകാം.<br /><br />(2)ഷാഫ് : ജോലിയില്ലാത്ത, ആഭിചാര മര്യാദകള് പാലിക്കാത്ത ഇംഗ്ലീഷ്കാര്ക്കുള്ള പേര്. ഇവരില് ചിലര് സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധര് ആകാറുണ്ട്. 'chaff'/ചാരം എന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.<br /><br /><b>വാല്ക്കഷ്ണം:</b> ജേക്കബിന്റെ ഗുഹയില് നിന്ന് ഞാന് നേരെ പോയത് "ഷേര്ളി കയ്പ്രിയനൌ" വിന്റെ പ്രശാന്ത സുന്ദരമായ വീട്ടിലേക്കാണ്. വാടക ഏറ്റവും കൂടിയതായിട്ടും ഞാന് അത് തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു. ഇനിയൊരു അങ്കത്തിനു അന്ന് എനിക്ക് കെല്പ്പില്ലായിരുന്നു.<br /><br /><b>പാഠം:</b> പറഞ്ഞാല് കേള്ക്കണം. ഇത് താങ്കള്ക്ക് പറ്റിയതെല്ലെന്നു ജേക്കബ് തന്നെ എന്നോടു പറഞ്ഞതായിരുന്നു. ആ സന്മനസ്സിനു ഒരു നമോവാകം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-64513766784866501?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-36477148300756593162010-02-16T00:58:00.001+05:302010-02-16T01:18:24.909+05:30കള്ളന് ഷംസു"അമ്മമ്മയല്ലേ പറഞ്ഞത് ഷംസു കള്ളനാണെന്ന്. പിന്നെന്തിനാ ഇന്നും മീന് വാങ്ങണത്?"<br /><br />പൊതിഞ്ഞു കൊടുത്തതില് നിന്നും ഒരു മീന് താഴെ കാത്തുനിന്ന പൂച്ചയുടെ തലയില് തന്നെ വീണു. ഷംസു ഒരു ഇളിഭ്യചിരിയോടെ പിന്നില് നിന്ന അപ്പുവിനെ നോക്കി. ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യവുമായി അപ്പു അമ്മമ്മയുടെ മുഖത്തേക്കും.<br /><br />ധൃതിപ്പെട്ട് സൈക്കിള് സ്റ്റാന്ഡില് നിന്നും ഇറക്കുമ്പോള് ഷംസു പതുക്കെ പറഞ്ഞു "കായി നാളെ തന്നാ മതി".<br /><br />"ഇന്നലെ മീന് ഇത്തിരി മോശായാതോണ്ടാല്ലേ അമ്മമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. ഷംസു കള്ളനൊന്നും അല്ലാട്ടോ. ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത്". ചമ്മലൊതുക്കിക്കൊണ്ട് അമ്മമ്മ അപ്പുവിനോടു പറഞ്ഞു.<br /><br />പിറ്റേന്നും ഗേറ്റിനടുത്ത്അപ്പു നില്ക്കുന്നത് കണ്ട ഷംസുവിന്റെ സൈക്കിളിന്റെ സ്പീഡിത്തിരി കുറഞ്ഞു. മീന് പൊതിഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോള് ഷംസു പതുക്കെ അപ്പുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.<br />"ഷംസു കള്ളനൊന്നും അല്ലാന്നു പറയാന് പറഞ്ഞു."<br />വലിയൊരു തെറ്റ് തിരുത്തിയ സന്തോഷത്തോടെ അപ്പു തിരിഞ്ഞു ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-3647714830075659316?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-70395204491632138842010-01-30T15:54:00.001+05:302010-01-30T16:18:59.470+05:30ഗൂഗിള് ന്റെ പുതിയ വാക്കാന്തരീകരണ സഹായിഅപരന് ഒരു പഴയ സ്വപ്നത്തിന്റെ ചിറകിലേറി വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിലെത്തി. പഴയ സ്വപ്നം ഒരു അമ്മത്താറാവാണ്. ഇനി കുഞ്ഞുങ്ങള് അതിന്റെ വഴിയെ പോകട്ടെ.<br /><br />സായിപ്പന്മാര് ഡക്ക്റോസ്റ്റ് അടിക്കാതിരിക്കാന് പ്രാര്ഥിക്കാം.!<br /><br /><b>ഇതെഴുതി നോക്കിയതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം: </b><br /> ഗൂഗിള്ന്റെ വാക്കാന്തരീകരണ സഹായി (transliteration tool) ഒന്ന് പരീക്ഷിക്കാം എന്ന് കരുതി. കൊള്ളാം. ഇനി മുതല് ഇത് തന്നെ. ഇതു വരെ ഇക്കാര്യത്തില് ഉപകരിച്ച <a href="http://adeign.googlepages.com/ilamozhi.html">ഇളമൊഴി/വരമൊഴിയെ</a> നന്ദിയോടെ ഓര്ക്കുന്നു. <br /><br />ഭാഷാന്തരീകരണം എന്ന് പ്രയോഗിക്കാന് മനസ്സ് വന്നില്ല. കാരണം അത് translation അല്ലേ. പിന്നെ മുകുന്ദന് മാഷ് തന്ന പ്രചോദനവും - തമിഴന് robot യന്തിരന് ആണല്ലോ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-7039520449163213884?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-28745388287329983122007-04-11T20:23:00.001+05:302010-02-16T01:20:14.799+05:30"ഞമ്മളും കാണട്ടൊരു കിനാവ്"ന്റെ മായ്ക്കാ ടബ്ബറേ,<br /><br />ഇമ്മിണി കാലത്തിനു സേസം ഒരു ഒന്നൊന്നര ന്യൂസും കൊണ്ട് ദാ ഞമ്മളു തിരിച്ചു വന്നിക്കുണ്. "ജ്ജ് എബടെര്ന്നെടാ സുബറെ" ന്ന് അണക്കു ചോയിക്കാണ്ടെങ്കില് അതു ജ്ജു ന്റെ മാനേജറൊടു ചോയിച്ചാളാ. ഇക്കയിഞ്ഞ ഒരു അഞ്ചാറു മാസം മൂപ്പരു ഞമ്മളെ ടൌസറു ഇരുന്നു കീറീലേ.. ഇപ്പൊ തരക്കേടില്ല. അതു ബിട്. ന്യൂസ് കേക്ക് ജ്ജ്.<br /><br />കയിഞ്ഞേന്റെ മുമ്പത്തെ ആയ്ച്ച ഒരു മൊഞ്ചത്തീനെ പെണ്ണു കാണാന് പോയി ഞമ്മളു. ഓളെ ഞമ്മക്ക് പെരുത്തു പിടിച്ചു. ഓക്കു ഞമ്മളെ പിടിച്ചൂന്നു പറയണ്ടല്ലോ. ("എങ്ങനേ ഹിമാറെ" ന്ന് ജ്ജ് ചോയിക്കരുതു).പിന്നെ ഇക്കയിഞ്ഞായ്ച്ച ഞമ്മളെ വാപ്പീം, ഇമ്മീം ഒക്കെ ഓലെ പെരേ പോയി, ഓലുണ്ടാക്കിയ പയമ്പൊരീം കായ വര്ത്തതും ഒക്കെ തിന്നു, തിരിച്ചു ബന്നു പറഞ്ഞു:<br />"സൂപ്പര്" <br />"എന്തു? കായ വര്ത്തതോ?", ഞമ്മളൊന്നു ഞെട്ടി. <br />"അല്ല. ഓളു ന്നെ മതി അനക്കു"<br /><br />"ച്ചും അതുന്നെ മതീ" ന്നു ഞമ്മളു പറഞ്ഞില്ല. ഞമ്മക്കൂം ല്ലെ ഒരു വെയിറ്റ്? അങ്ങനെ തളിപ്പറമ്പത്തെ ഒരു മൊഞ്ചുള്ള ബെള്ളത്തണ്ടിനു ഞമ്മളു മഹറു കൊടുക്കാന് തീരുമാനിച്ചു. <br /><br />ഓളെ പേരു ഇത്തിരി കുടുക്കീസാണുട്ടൊ. "ബള്ക്കീസ്" ന്നൊക്കെ പറയണ പോലെ. ന്നാലും ഒരു പുതുമണ്ട്. ബെങ്കാളി പേരാത്രേ. ഓളെ വാപ്പ മോഹന്ബഗാന്റെ കളിക്കാരനായിരു്ന്നു ന്നു തൊന്നുണു.<br /><br />ഓളും സോഫ്റ്റ്വെയറു തന്നെ. ന്റെ ഭാഗ്യത്തിനു മെയിന് ഫ്രെയിമാണു. ടെക്നിക്കല് ബര്ത്താനം മാണ്ടാലോ. തിരുവന്തോരത്തു ടെക്നോ പാര്ക്കിലു 'അളിയന്സ് കുലുമാല്' ന്ന ഒരു കമ്പനി. കുലുമാലാവാണ്ടിരു്ന്നാ മതിയായിര്ന്നൂ പടച്ചോനേ.<br /><br />കാര്യങ്ങളൊക്കെ 99.99 ശതമാനം ഓക്കെ. ബാക്കി 0.01 ശതമാനം എബടെപ്പോയീന്നു ചൊദിച്ചാല്.. ഓളെ വാപ്പീം ഇമ്മീം ഒക്കെ ബരുണ ശനിയായ്ച്ച ബരുണുണ്ടു ഞമ്മളെ പെരീക്കു.കാര്യങ്ങ്ളൊക്കെ തീരുമാനമായീക്കുണു ഏകദേസം. ന്നാലും കൂടിരുന്നു തീരുമാനിക്കാണ്ടെ 100.00 ആക്കണ്ടെല്ലൊ ച്ച്ട്ടാണു.<br /><br />ഇപ്പൊപ്പോണ പോക്കാണെങ്കില് ഏപ്രില് 30നു മോതിരം മാറലു. പിന്നെ നവമ്പറു വരെ ബെറും കിനാവു കാണലു. (ഞമ്മളും കാണട്ടൊരു കിനാവ്..വല്യ ശൈത്താന്മാരു കാണുണ കിനാവ്. വല്യ കുളാണ്ടറുമാരു കാണണ കിനാവ്..അല്ല പിന്നെ.). നവമ്പറു 11ന്നാന്തി ശഹനായി വച്ചു "പെ പ്പേ പ്പെ പേ പെ പെ.." <br /><br />ന്നു മുതലു അന്നു വരെ ഞ്ഞി ഒരു പാച്ചിലാണു ന്റെ ചങ്ങായീ. അന്നെ ഞമ്മളു ബയിക്കനെ അറിയിക്കാം കിസ്സകളൊക്കെ.<br /><br />അന്റെ കുട്ടിക്കും സലാമത്തല്ലെ? ഒരു അന്വേഷണം പറഞ്ഞാളാ.<br />സൊന്തം<br />സ്ളേറ്റുപെന്സില് പി.<br /><br />This post started as a mail to Shaju. I've changed it a bit :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-2874538828732998312?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-53473953801143585072007-04-05T16:04:00.001+05:302010-02-16T01:00:30.723+05:30അനൂനും കൊത്തിത്തിന്നണം<a href="http://1.bp.blogspot.com/_yTOvvwcmzjI/RhTTCuNsnRI/AAAAAAAAAF0/NrLOSNeOwRU/s1600-h/Anu054.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049893125907848466" src="http://1.bp.blogspot.com/_yTOvvwcmzjI/RhTTCuNsnRI/AAAAAAAAAF0/NrLOSNeOwRU/s320/Anu054.jpg" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /></a><br />"അനൂനും കൊത്തിത്തിന്നണം". മുറ്റത്തിരുന്നു കാക്ക എന്തോ കൊത്തിത്തിന്നുന്നതു കണ്ടപ്പൊള് അനുക്കുട്ടന് അഛമ്മയൊടു പറഞ്ഞു. രണ്ടു വയസ്സുകാരന്റെ ബുദ്ധിയില് അതൊരു ഗംഭീര സംഭവമായി തോന്നിയിരിക്കണം. അഛമ്മ ഗൌരവം വിടാതെ പറഞ്ഞു, "അതിനു അനൂനു കൊക്കില്ലല്ലൊ". ഒരു നിമിഷത്തെ ആലോചനക്കു ശേഷം അനുക്കുട്ടന് ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു - "വാങ്ങണം".<br /><br />അന്നു അഛന് വരാന് കാത്തിരുന്നുവോ പാവം ആവോ.<b></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-5347395380114358507?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-89859039990893979562007-04-03T10:24:00.001+05:302010-02-16T01:17:36.794+05:30പാഠം 1: മഷിത്തണ്ടുകളെപ്പറ്റി മിണ്ടരുതു."അപ്പൊ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം എന്താ പരിപാടി?" മൊബൈലില് വെള്ളത്തണ്ടിന്റെ കുശലം. അപ്പോള് തോന്നിയ ഒരു രസത്തിനു സ്ളേറ്റുപെന്സില് എഴുതി "ഇവിടത്തെ ഒരു മഷിത്തണ്ടിനെയും കൂട്ടി ഒരു സിനിമക്കു പോണം"<br /><br />"ഓഹൊ. മഷിത്തണ്ടിനോടു എന്റെ അന്വേഷണം പറയൂ"<br />"എല്ലാ മഷിത്തണ്ടുകളോടും പറയട്ടേ?"<br />"ഡബിള് ഓക്കെ"<br /><br />"ഇവള് ആള് കൊള്ളാമല്ലൊ", സ്ളേറ്റുപെന്സില് മനസ്സില് കരുതി. രാത്രി വീണ്ടും മൊബൈല് ചിലച്ചു.<br /><br />"സിനിമ കാണുകയാണോ?"<br />"ഷ്.. ശല്യപ്പെടുത്തല്ലേ. മഷിത്തണ്ടിനതിഷ്ടമല്ല", സ്ളേറ്റുപെന്സില് വീണ്ടും നമ്പരിറക്കി.<br />"ശരി. ഞാന് ശല്യപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ഒരു സോറി പറഞ്ഞേക്കു".<br /><br />കുഴഞ്ഞോ ഭഗവാനെ? സത്യം പറഞ്ഞേക്കാം.<br />"ഹും..ആരാ.. എന്താ..ഞാനെവിടെയാ.. ഓ.. നീയായിരുന്നോ. ഞാനൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇല്ല, സിനിമക്കു പോയില്ല", ഇതേറ്റാല് 50 പൈസ കാണിക്ക നേര്ന്നു സ്ളേറ്റുപെന്സില് മറുപടി അയച്ചു.<br /><br />ബീപ് ബീപ്: "സ്വപ്നമാണോ.. സത്യമാണോ? ബാങ്ക്ലൂരല്ലേ സ്ഥലം".<br /><br />അപ്പൊള് അതേറ്റില്ല. പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ കണാകുണാ പറഞ്ഞു ഒരു വിധം തല ഊരിയെടുത്തതു എങ്ങനെ എന്നു സ്ളേറ്റുപെന്സിലിനേ അറിയൂ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-8985903999089397956?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-8278231561542359192007-04-02T18:12:00.001+05:302010-02-16T01:16:56.956+05:30സ്ളേറ്റുപെന്സിലും വെള്ളത്തണ്ടും"ഈ ആഴ്ച തന്നെ പോയാലെന്താ", ഫോണില് അമ്മപ്പെന്സിലിന്റെ സ്വരം മാറുന്നതു കണ്ട് സ്ലേറ്റുപെന്സില് അടുത്ത അടവെടുക്കാന് തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. "ഇങ്ങോട്ടു അടുത്ത ആഴ്ച വന്നാല് മതി. വെള്ളിയാഴ്ച വന്നാല് എന്റെ റിട്ടയര്മെന്റ് പാര്ട്ടിക്കും കൂടാം". വിധി വന്നു, ഇനി അപ്പീല് ഇല്ല.<br /><br />അങ്ങനെ ഇല്ലാത്ത ടിക്കറ്റ് "ഫ്രണ്ട്സ്" ട്രാവല്സിലെ ദാസേട്ടന്റെ കാലു പിടിച്ചു ഒപ്പിച്ച് സ്ലേറ്റ് പെന്സില് തിരുവന്തോരത്തെക്കു വെച്ചു പിടിച്ചു. വെള്ളത്തണ്ടിന്റെ ഫോട്ടൊ കണ്ടപ്പൊള് ഇഷ്ടമായെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണുകാണല് ഇത്ര പെട്ടന്നു വേണ്ടി വരുമെന്നു കരുതിയില്ല. ലാല് ബാഗിലെ പൂമരച്ചോട്ടില് ചാഞ്ഞും ചാരിയും ഒക്കെ എടുത്ത ഫോട്ടൊ കൊടുത്തപ്പൊഴുണ്ടായ ധൈര്യം എവിടെപ്പൊയോ ആവോ. ലവളിങ്ങനെ പെട്ടെന്നു "നേരിട്ടു കാണണം" എന്നു പറയുമെന്നു ആരു കരുതി?<br /><br />"ഏട്ടാ ഞാനും വരട്ടെ? അമ്മയോടൊന്നു പറയുമൊ", ആകെയുള്ള പെങ്ങള് കുഞ്ഞിപ്പെന്സില് ചോദിച്ചപ്പോള് വേണ്ടാന്നു പറയാന് തോന്നിയില്ല സ്ളേറ്റു പെന്സിലിന്. ക്ലാസ്സില് ഒപ്പം പഠിച്ച കട്ടുറുമ്പിനോടു ഒരു റൂം ബുക്കു ചെയ്യാനും ഒരു ധൈര്യത്തിനു ഒപ്പം വരാനും പറഞ്ഞതോടെയാണു ഒരു വിധം സമാധാനമായതു. മൂന്നാളില്ലേ, എന്തു പേടിക്കാന്? തനിക്കു തൊണ്ട വരളുമ്പോള് ആര്ക്കെങ്കിലും ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടാവുമല്ലൊ!<br /><br />അങ്ങനെ കവടിയാറിലെ സിന്ദൂരി പാലസ്സില് 5 മിനുട്ടു വൈകി മൂവര് സംഘം എത്തിയപ്പോള് ദാ ഇരിക്കുന്നു വെള്ളത്തണ്ടു ഒറ്റക്കു. "ഹമ്പടി കേമീ, ഇവരെ ഒക്കെ കൂടെ കൂട്ടിയതു എന്റെ ഭാഗ്യം" സ്ളേറ്റുപെന്സില് മനസ്സില് പറഞ്ഞു. <br />"ഇതു ഞാന്, ഇതെന്റെ ഒരേയൊരു പെങ്ങള് പിന്നെ ഇതെന്റെ ചങ്ങായി"<br />"ഞാന് തന്നെ ഞാന്", എന്നു വെള്ളത്തണ്ടു്.<br />അതോടെ ചൊദിക്കാന് വന്ന ചോദ്യങ്ങള് ഒക്കെ സ്ളേറ്റുപെന്സില് മറന്നു.<br /><br />പിന്നെ ഒരു മണിക്കൂര് നീണ്ട ഒരു ഇന്റര്വ്യു. "സുകുമാര കലകളിലുള്ള പ്രാവീണ്യം.. യാത്രകള്.. ജോലി.. വീട്ടുകാര്.. കൂട്ടുകാര്.. കുന്തം.. കൊടചക്രം.." സ്ളേറ്റുപെന്സില് ചോദ്യങ്ങള് തിരയുമ്പൊള് കുഞ്ഞിപ്പെന്സില് ഇടപെട്ടു.. "പാചകം.. സാരികള്.. സെന്റുകുപ്പി.. പരദൂഷണപ്രാവീണ്യം"..എല്ലാത്തിനും പഠിച്ചു വന്നതു പോലെ വെള്ളത്തണ്ടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു. കട്ടുറുമ്പു മാത്രം ഒന്നും മിണ്ടാതെ നോട്ട്സെഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അല്ല, ഇതൊക്കെ പിന്നീടു പ്രയോഗിക്കാമല്ലോ.<br /><br />ആകെമൊത്തം സ്ളേറ്റുപെന്സിലിനു വെള്ളത്തണ്ടിനെ ക്ഷ പിടിച്ചു. ചടപടാന്നുള്ള ഉത്തരങ്ങളും, കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ടുള്ള "ഇല്ല" ന്നു പറച്ചിലും, ഉണ്ടക്കണ്ണും ആകെ മൊത്തത്തിലുള്ള ഐശ്വര്യവും. വൈകുന്നേരത്തോടെ വെള്ളത്തണ്ടിന്റെ വീട്ടില് നിന്നും ന്യൂസ് വന്നു. "സ്ളേറ്റുപെന്സില് തരക്കേടില്ല". അങ്ങനെ സ്ളേറ്റുപെന്സില് ആദ്യമായിട്ടു കണ്ട പെണ്ണുകാണല് അവസാനത്തെതുമായ മട്ടാണു. ഇനി വല്യ പെന്സിലുകള് ഒക്കെക്കൂടി വെള്ളത്തണ്ടിന്റെ വീട്ടില് പോണം.. അവരൊക്കെ പ്രതികാരത്തിനു ഇങ്ങൊട്ടും..<br /><br />കാത്തിരിക്കുകയാണു സ്ളേറ്റുപെന്സില്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-827823156154235919?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-57456301807239572007-02-05T22:12:00.001+05:302010-02-16T01:11:40.265+05:30കുളാണ്ടര്മാര് ഊട്ടിയില്!പുതിയ വര്ഷം പിറന്നതു ആഘോഷിക്കാന് ഞങ്ങള് ഒരു പരിപാടിയിട്ടു. ഊട്ടിപ്പരിപാടി (ശരിക്കും പറഞ്ഞാല് മൈസൂര് പരിപാടി) ഉഷാറായതിന്റെ പേരില് ഞങ്ങളെ നേരിട്ടു കണ്ടും അല്ലാതെയും അഭിനന്ദിക്കാന് പരിപാടിയിട്ടിരുന്ന എല്ലാവരും ഒന്നടങ്ങ്. കഥ മുഴുവന് കേട്ടു, കൈയടിച്ചു വിസിലടിച്ചു പാസ്സാക്കിയതിനു ശേഷം ഫാന് ക്ലബ്ബു തുടങ്ങാം .<br /><br />മൈസൂരിലേക്കു വിട്ട വണ്ടി ഒരു പുത്തന് ഐഡിയ എല്ലാവരും മുക്തകണ്ഠേന (ആ പ്രയോഗം കൊള്ളാം! എന്നെ സമ്മതിക്കണം )അംഗീകരിച്ചതു കാരണം മൈസൂരില് നിന്നതു 15 മിനുട്ടു മാത്രം. ഓരോ ചായ, ഓരോ പഴം, ഓരോ കോലുമുട്ടായി എന്നിവ കഴിക്കാനും രാജാവു കൂര്ക്കം വലിക്കുന്ന നേരത്തു പാലസ്സിന്റെ മുമ്പില് നിന്നു ഫോട്ടം പിടിക്കാനും അതില് കൂടുതല് നേരം വേണ്ടല്ലൊ. പുത്തന് പ്ളാന് പ്രകാരം വണ്ടി നേരെ ഊട്ടിയിലേക്കു..<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/1600/646604/ANAND-DSCN0687.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/320/991020/ANAND-DSCN0687.jpg" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /></a><br /><br /><center><b>മൈസൂരില് പോയില്ലെന്നു പറയരുതു</b></center><br /><br />ഗുണ്ടല്പേട്ടു് കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ നാഷണല് ഹൈവേ 001 ആയി. വണ്ടിക്കകത്തു ഫുട്ട്ബോള് കളിച്ചു കളിച്ചു കിട്ടിയ ഗോളുകള് എണ്ണിത്തീര്ന്നപ്പോഴെക്കും മസിനഗുഡി എത്തി. ഒരു വിധം ചെക്ക്പോസ്റ്റില് എത്തിയപ്പൊള് സമയം രാത്രി 1 മണി. എന്തിനോ അടച്ച അതു തുറക്കണമെങ്കില് രാവിലെ 6 മണി ആകുമത്രെ. ക്യു നിന്ന ഒരു ടെമ്പൊ ട്റാവല്ലെറില് ചാരിനിന്ന ഒരു പയ്യനോട് ഒരു സീനിയര് സൊഫ്റ്റുവെയര് എഞ്ജിനീയര് ചോദിച്ചു, "പയ്യന്സ്, ഈ ഗൂഡല്ലൂര് റൂട്ട് എങ്ങനെ?". സൊഫ്റ്റുവെയര് എഞ്ജിനീയര്മാരുടെ വില മനസ്സിലായതുകൊണ്ടാവും അവന് പറഞ്ഞു, "വളരെ മോശമാണ്. ഒരു 70 കി മീ കാണും." പ്റൊജെട് ലീഡിനെ വിശ്വസിക്കാത്ത വര്ഗ്ഗത്തില് പെട്ടവരായതുകൊണ്ട് പോസ്റ്റില് നിന്ന പൊലീസുകാരനോടു ചോദിച്ചു, "സാറെ, സാറെ ഈ ഗൂഡല്ലൂര് റൂട്ട് എങ്ങനെ?". "കുഴപ്പമില്ലാങ്കള്", എന്ന മറുപടി കേട്ടതുപാതി കേള്ക്കാത്തതുപാതി, പയ്യന്സിനു ഒരു സ്റ്റാന്ഡാര്ഡ് പുച്ചം ഇട്ടു കൊടുത്തു ഞങ്ങള് വണ്ടി തിരിച്ചു.<br /><br />ഈ മസിനഗുഡി എന്ന സ്ഥലം കാടിനകത്തായതു കൊണ്ടും ടി സ്ഥലം കാട്ടുജീവികള്ക്കു പതിച്ചുകൊടുത്തതായതു കൊണ്ടും വഴിയില് പാവം രണ്ടു ആനകളെ കണ്ടു. അതു വരെ കാറിനകതു വേള്ഡു കപ്പു കളിച്ചിരുന്ന റൊണള്ഡോക്ക്യും ടീമിനും അതോടെ ഇന്റെര്വെല് ആയി. ആരൊ അടുത്ത പത്തു മിനുറ്റ് നേരത്തെക്കു കൂര്ക്കം വലിച്ചു. പിന്നീടു കണ്ട ഒരു മാനിന്റെ അടുത്തു നിര്ത്താതിരിക്കാന് ഒരു കാരണവും ഒരാള് കണ്ടുപിടിച്ചു. "അതിനെ നമ്പാന് പറ്റില്ല. പിന്നില് വല്ല പുലിയും കാണും.". പാവം മാന്. പാവം പുലി. പിന്നെയും മുന്നോട്ടുപോയ ഞങ്ങള് കീരി, മുള്ളന്പന്നി മുതലായ ഉഗ്രജീവികളെ കണ്ട കാര്യം എടുത്തുപറയുന്നില്ല.<br /><br />ഗൂഡല്ലൂര് മുതല് ഊട്ടി വരെ ഞങ്ങള് സഞ്ചരിച്ച റോഡിന്റെ മാഹാത്മ്യം ഇവിടെ പറഞ്ഞില്ലെങ്കില് ഞങ്ങളുടെ യാത്രയെപ്പറ്റി ഒന്നും പറയാത്തതിനു തുല്യമാവും. പലപല വലുപ്പത്തില്, ഊഹിക്കാനേ പറ്റാത്ത ആഴത്തില് കുഴികള് നിരന്നിരുന്ന ആ റോഡ് ഒരു പക്ഷെ ഊട്ടി കണ്ടു പിടിച്ച കാലത്തു നിര്മിച്ചതാവണം. ഇടക്കിടക്ക് വണ്ടിയുടെ അടി ഭാഗം തട്ടുന്ന ശബ്ദത്തില് വണ്ടിമുതലാളി ആനന്ദിന്റെ ഹ്റുദയം തകരുന്ന ശബ്ദം മുങ്ങിപ്പോയി. എകദേശം 50 കി മീ ഇരുന്നു കുലുങ്ങാന് 4 മണിക്കൂര് എടുത്തു എന്നു പറഞ്ഞാല് അതിന്റെ ഒരു ഇതു പിടികിട്ടുമല്ലൊ!. എങ്കിലും ഞങ്ങള് മുന്നോട്ടു തന്നെ പോയി. മസിനഗുഡിയില് വെച്ചു ഞങ്ങള് പുച്ക്ഛിച്ച ആ പയ്യന്സ് ഇപ്പോള് തലയറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്നു ആലൊചിച്ചപ്പൊള് ഞങ്ങള് പരസ്പരം ഒരു സ്റ്റാന്ഡാര്ഡ് പുച്ഛം ഇട്ടു കൊടുത്തു. ഊട്ടിയെത്തിയപ്പൊള് മണി 6 അര. ആനന്ദിന്റെ സുഹ്രുത്തു വിനീഷിന്റെ ഹോട്ടലില് ഞങ്ങളുടെ റൂം റെഡി ആയിരുന്നു. ഒരു മണിക്കൂര് ഉറങ്ങാന് ഞങ്ങള് ഒരു കുളാണ്ടര് പ്ലാനിട്ടു. <br /><br />ഉറങ്ങി എഴുന്നേറ്റു ക്റുത്യം 9 മണിക്കു റിസെപ്ഷനില് ഹാജരായി ഞങ്ങള് ആദ്യത്തെ ലക്ഷ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു - "പൈക്കാറ വെള്ളച്ചാട്ടം". റിസെപ്ഷനില് നിന്ന ചേട്ടന് വഴി പരഞ്ഞു തന്നു - "നിങ്ങള് വന്ന വഴിയെ തന്നെ ഒരു 21 കി മീ പോയാല് മതി". കടന്നു വന്ന കുഴികളെ മനസ്സില് ധ്യാനിച്ചു ഞങ്ങള് ആദ്യത്തെ ലക്ഷ്യം വീണ്ടും പ്രഖ്യാപിച്ചു - "ബോട്ടിങ്ങ്".<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/1600/476446/IMG_1868.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/320/6665/IMG_1868.jpg" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /></a><br /><br /><center><b>ഊട്ടിയില് തണുത്തു വിറച്ചു...</b></center><br /><br />30 മിനുട്ടു ബോട്ടിങ്ങോടെ ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെ പരിപാടികള്ക്കു ഞങ്ങള് കര്ട്ടനിട്ടു. നേരത്തെ തിരിച്ചാല് മസിനഗുഡി വഴി തിരിച്ചു പോരാം എന്നൊരു കാരണം കണ്ടുപിടിച്ചു, വേഗം ഊണും കഴിച്ച് രണ്ടര മണിയോടെ ഞങ്ങള് തിരിച്ചു പോന്നു. കുജന് രാഹുവിന്റെ വീട്ടിലും കേതു ന്യുഇയര് ആഘോഷിക്കാന് എതോ പബ്ബിലും പോയതു കൊണ്ടു മസിനഗുഡി റൂട്ട് അന്നു തുറക്കില്ലെന്നു വഴിയെ ഞങ്ങള് മനസ്സിലാക്കി. കലൈഞര് കരുണാനിധി മുതല് താഴോട്ടു എല്ലാ അവന്മാരെയും പ്രാകിക്കൊണ്ടു, മുമ്പു പരിചയപ്പെട്ട കുഴികളെല്ലാം താണ്ടി എപ്പൊഴൊ ഗുണ്ടല്പേട്ട് എത്തി. വഴിക്കു കാട്ടില് വെച്ചു കണ്ട ഒരു ആനയെ ഞങ്ങള് വെറുതെ വിട്ടു. <br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/1600/966859/IMG_1898.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/320/67056/IMG_1898.jpg" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /></a><br /><br />വഴിക്കു 'കാമത്തില്' (തെറ്റിധ്ധരിക്കരുത്, കാമത്ത് റെസ്റ്റൊറന്റ് ആണു ഉദ്ദെശിച്ചതു) ഇറങ്ങി ഡിന്നര് കഴിച്ചതു ഒഴിച്ചാല് പറയത്തക്ക പ്രത്യേകിച്ചു ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പുതു വര്ഷം കാറിനകത്തു, കൂര്ക്കം വലിച്ചു കൊണ്ടു ആഘൊഷിച്ചതു ഈ വര്ഷം ഞങ്ങള് മാത്രമാണു. അതിനിടക്ക് ഓരൊ അരസികന്മാര് മൊബൈല് ഫോണില് വിളിച്ചു "ഹാപ്പി ന്യു ഇയര്" എന്നും പറഞ്ഞു ഈ ആഘൊഷത്തിന്റെ രസം കളഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />അങ്ങനെ ഒരു വിധം ന്യു ഇയര് ആയി. ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തില് നിങ്ങള് ബൊറടിച്ചു കാണുമെങ്കിലും കുളാണ്ടര്മാരായ ഞങ്ങള്ക്കു ഇതൊന്നും പുത്തരിയല്ല. നവകുളാണ്ടര് ആനന്ദു പോലും പ്രശംസനീയമായ പ്രകടനമാണു കാഴ്ച് വെച്ചതു.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/1600/27259/IMG_1903.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2087/2168/320/216780/IMG_1903.jpg" style="cursor: pointer; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /></a><br /><br />ഫോട്ടങ്ങള് കാണേണ്ടവര്ക്കു ഈ ലിങ്ക് നോക്കാം:<br /><a href="http://www1.snapfish.com/share/p=48961168148478597/l=238848491/g=54715765/otsc=SYE/otsi=SALB"></a><br /><center><a href="http://www1.snapfish.com/share/p=48961168148478597/l=238848491/g=54715765/otsc=SYE/otsi=SALB"><b>കുളാണ്ടര്മാര് ഊട്ടിയില്!!</b></a></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-5745630180723957?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1325678802759510726.post-42850787865560473322007-01-23T23:25:00.002+05:302010-02-16T01:03:38.628+05:30എന്തിനാണീ സാഹസം!ആംഗലേയം തലക്കു പിടിച്ചുപോയ കൂട്ടത്തില്പ്പെട്ടതാണു ഞാന്. അഹങ്കാരം മാത്രമല്ല കാരണം. തുടക്കത്തില് ഒരു ജാഡക്കു വേണ്ടി ആയിരുന്നു സ്കൂളിലെ "പ്രിപ്പെയര്ഡ് സ്പീച്ചിലും, ന്യൂസ് റീഡിങ്ങിലും" ഒക്കെ കൈ വെച്ചു തുടങ്ങിയതു. കാണാന് കൊള്ളാവുന്ന ഒരു "ഇന്സ്പിരേഷന്" ജൂനിയര് കൂട്ടത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടു അതിന്റെ ഒരു ആവേശം. അതിന്റെ കൂടെ നാട്ടുകാരുടെ "വാഹ്, വാഹ്" കൂടി ആയപ്പൊള് ഞാന് നിലം വിട്ടു. പിന്നെ ലാലേട്ടന് പറഞ്ഞതു പോലെ "സഫരൊം കീ സിന്ദഗി.."..<br />കുറ്റം പറയരുതല്ലൊ. ദൊഷത്തെക്കാളും ഈ ആംഗലേയ ചായ്വ് ഗുണമേ ചെയ്തിട്ടുള്ളു. അതുകൊണ്ടാണല്ലൊ നയാപൈസ ചിലവില്ലാതെ ഇങ്ങനെ ബ്ലൊഗാന് പറ്റുന്നതു.<br />ബ്ലൊഗാന് തുടങ്ങീട്ടു കൊല്ലം ഒന്നായെങ്കിലും ഈയിടെയായി ഒരു ചെറിയ ഭാഷാപ്രേമം. അരവിന്ദന്റെയും സ്വാര്ഥന്റെയും ഒക്കെ എഴുത്തുകള് വായിച്ചപ്പൊള് തുടങ്ങിയതാണു ഒരു ചെറിയ അസ്കിത. മെനക്കെടോര്ത്തു് കുറെക്കാലം ജോലിയെ കുറ്റം പറഞ്ഞു നടന്നു. പിന്നെ എപ്പൊഴൊ രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു ഒന്നെഴുതി നോക്കി. "കൊള്ളാം.. നന്നായി" എന്നു സ്വയം തോന്നിയതു കൊണ്ടു ദാ ഇങ്ങനെ ഒരു ബ്ലോഗ്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1325678802759510726-4285078786556047332?l=aparavruthaantham.blogspot.com' alt='' /></div>ദീപക് -:-Deepakhttp://www.blogger.com/profile/02750805884249219079noreply@blogger.com2